پایاننامهای که پیش رو دارید به «بازتاب آداب و رسم ایرانی در شعر شاعران شهیر کُردزبان» میپردازد. با توجه به اینکه، ترجمان آیینها، آداب و رسوم هر ملّتی را میتوان در آثار ادبی آن ملّت کاوش و مطالعه کرد. پرداختن به آداب و رسوم مردم و فرهنگ بومی و محلی در دیوان شاعران، باعث آگاهی و آشنایی با جوامع گذشته دور و نزدیک میشود و کمک میکند فهم بهتری از شعر و ابعاد زندگی شاعران طی اعصار مختلف، برای خواننده ایجاد شود. این کاوش سعی میکند مشخص سازد که این اشعار زیبا و نغز، چگونه، چرا، از چه خاستگاهی و برای نیل به چه هدفی، سروده شدهاند.در آثار کلاسیک گذشته، به فراوانی میتوان، دید و پیبرد که شعرای کُرد زبان - چه ایرانی و چه غیرایرانی- هرگز تأثیرپذیری، فرهنگ کهن و اصیل آریایی را بر سرودههای خود انکار نمیکنند. مناسبات، آداب و رسوم، اعیاد و جشنهای آنان، که رنگ آمیختگی و تقلید را، کمتر به خود راه داده و دلبستگی به عقاید و آداب نیاکان در هر بخشی از آن جلوهگر است. در بسیاری از موارد نه تنها این آیینهای کهن را به همان شکلی که در سایر نقاط ایران است برگزار میکنند بلکه حتی شکل اصیل و کهن آداب و واژهها را نیز، در زبان خود نگه داشتهاند. در جای جای دیوان شاعران کُرد بازتاب آداب و رسوم زیر را میتوان مشاهده کرد: نوروز، مولودخوانی و اعیاد مذهبی فطر و قربان، خواندن لالایی بر کودکان، شکار، موسیقی و ابزارآلات آن، زیور آلات و صنایع دستی، بازیهای سنتی کودکانه و جوانان، شطرنج و نرد، عروسی و رقص کردی، لباس و ترانههای کار و ... این آداب و رسوم عامل تشخص و تمایز بخشی از ادبیات غنی و پویای این مرز و بوم است